Сажетак
Привредни развитак Србије крајем XIX века у великој мери био је омогућен оснивањем локалних новчаних завода на акционарској основи. До почетка Првог светског рата број акционарских банака нарастао је на близу 200, али је њихов развој и развој српске привреде био не само онемогућен током трајања рата већ су последице значиле знатан искорак уназад. У новоствореној Краљевини СХС осећала се велика потреба за капиталом тако да су новчани заводи константно оснивани. Део акционара имао је искуство у банкарским пословима јер се тиме већ бавио пре рата и у послератним годинама наставио је са радом у овој области. Највећи број чланова управа није имао потребно знање за бављењем овим пословима и зато је готово сваке године долазило до одласка у стечај одређеног броја банака. У овом раду је, првенствено на основу архивске грађе, дат историјат једне локалне новчане установе која је имала неславан крај управо из разлога што су чланови управе били највећи клијенти банке и што су се њихове финансијске дубиозе одразиле на пословање овог новчаног завода.

